สวัสดีค่ะ มิตรรักแฟนบล็อก

เอ็นทรีนี้มาถึงคิว "ของกินลือชื่อ" ของจังหวัดคางาวะจนได้นะคะ

เวลาที่เดี๊ยนเอ่ยชื่อจังหวัดคางาวะกับคนญี่ปุ่นทีไร ก็มักจะได้ยินเสียงตอบรับว่า "อุดงอร่อยนะ" "ต้องไปกินอุดง" "แหล่งอุดง"

ใช่แล้วค่ะ จังหวัดนี้มีชื่อเสียงเรื่องของอุดง เพราะเป็นถิ่นกำเนิดของ "讃岐うどん (Sanuki-udon) ซานุกิอุดง" หรืออุดงแห่งเมืองซานุกิ

เดี๊ยนรู้จักซานุกิอุดงจากรายการญี่ปุ่นรายการหนึ่งที่เคยดูเมื่อนานนนนนนนนนแสนนานมาแล้ว เป็นรายการของแปลกจากที่ต่างๆ ในญี่ปุ่นค่ะ รายการนั้นพาไปแนะนำให้รู้จักร้านอุดงชื่อดังแห่งหนึ่งที่ใช้โรบ็อตในการเหยียบแป้งอุดงค่ะ

ถ้าไปเที่ยวในแถบภูมิภาคเซโตะ (จังหวัดที่ติดกับทะเลเซโตะ เช่น โอคายามะ หรือ คางาวะ) ซึ่งเป็นแหล่งอุดง จะเห็นร้านขึ้นป้ายว่า "手打" (เทอุจิ) เยอะแยะมากมาย ทำว่า เทอุจิ นี้แปลว่า "ทำมือ" ค่ะ ไม่ได้ใช้เครื่องจักร ถ้าเปรียบกับร้านในเมืองไทยก็น่าจะคล้ายๆ กับ "ร้านขนมจีนบีบเส้นสด" อะไรแบบนี้แหละ 5555

มันตลกตรงที่ แท้จริงแล้ว เส้นอุดงทำมือนั้น ไม่ได้ใช้มือในการนวดแป้งค่ะ แต่เป็น "เท้า" ต่างหากล่ะ เหอๆๆ อร่อยรสสนุกล้ำไปเลยใช่ไหมล่ะ

แหม... จะต้องคิดมากอะไรล่ะคะ ขนาดไวน์ในยุโรปก็ยังเหยียบองุ่น กะปิเมืองไทยก็เหยียบเคย กร๊ากๆๆๆ

ย้อนกลับมาที่รายการที่มีโรบ็อตเหยียบแป้งอุดง แน่นอนว่าโรบ็อตก็ถูกออกแบบให้เป็นรูปคนเหยียบแป้งอุดงค่ะ ไม่หลุดคอนเซ็ปต์เลยแฮะ

ก็เป็นที่ฮือฮา เรยกลูกค้าเข้าร้านนั้นได้อยู่พักหนึ่ง

 

ส่วนการเดินทางของเดี๊ยนคราวนี้ ไม่ได้ไปเยือนเมืองซานุกิหรอกค่ะ แต่ก็ไปกินอุดงในคางาวะมา เพราะไม่ว่าจะเข้าร้านไหน อุดงในคางาวะก็ผ่านการรับประกันมาแล้วทุกร้านว่าอร่อยเลิศ โดยไม่ต้องมีร้านแนะนำก็ยังได้

ทีนี้ มันจะมีร้านอุดงอยู่ 2 แบบค่ะ ซึ่งคนไทยที่อยู่ในเมืองก็น่าจะคุ้นเคยดีทั้งสองแบบ

แบบแรกคือแบบร้านก๋วยเตี๋ยวทั่วไป สั่งอะไรก็เสิร์ฟให้แบบนั้น เหมือนเข้าไปกินตามร้านโซบะ ราเมน ฯลฯ ไม่ต้องคิดมาก

และแบบที่สอง เขาเรียกว่า セルフうどん (Self Udon) หรือแบบบริการตัวเองนั่นแหละค่ะ ใครเคยกินร้านอุดงแฟรนชายส์ที่ชื่อ Marugame Seimen น่าจะเข้าใจ กล่าวคือ เราจะสั่งรูปแบบอุดงก่อน แล้วหลังจากนั้นก็หยิบท็อปปิงหรือเครื่องเคียงต่างๆ ใส่จานเอง คิดเงิน แล้วก็เติมเครื่องปรุงอีกเล็กน้อย ถือถาดไปนั่งกินที่โต๊ะเอง

เส้นอุดงของเมืองคางาวะ เหนียว นุ่ม อร่อยมากๆ ค่ะ ขนาดเป็นแบบกึ่งสำเร็จรูปที่ขายในร้านของที่ระลึกทั่วไป เอามาต้มกินเองที่บ้านก็ยังอร่อยเป็นเอกลักษณ์ ไม่เหมือนอุดงที่หาซื้อตามซูเปอร์มาร์เก็ตทั่วไปจริงๆ นะ ใครที่นึกไม่ออกว่าจะซื้อของฝากอะไรจากที่นี่ เดี๊ยนแนะนำเส้นอุด้งค่ะ เพียงแต่ก็ต้องรีมาร์คไว้นิดหนึ่งว่า... มันค่อนข้างหนัก ถ้าไม่มีปัญหาเรื่องน้ำหนักกระเป๋า หรือการขนย้ายก็เป็นไอเท็มที่แนะนำจริงๆ เลย หูยยยย พิมพ์เองก็อยากกลับไปกินเอง

อีกอย่างที่ไม่เหมือนภูมิภาคอื่นก็คือน้ำซุปอุดงค่ะ แน่นอนว่าแต่ละร้านก็มีรสมือไม่เหมือนกัน เพียงแต่ ถ้าโดยสัมผัสรวมๆ น้ำซุปอุดงของภูมิภาคนี้มีความสดชื่นที่แตกต่างจากที่เดี๊ยนเคยกินมาอย่างบอกไม่ถูก ซึ่งไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเป็นเพราะส่วนผสมอะไร แต่เพื่อนคนญี่ปุ่นเดี๊ยนสันนิษฐานว่า เพราะไอ้เครื่องปรุงรสที่ใส่ตบท้ายหลังจากเราคิดเงินในร้านแบบบริการตัวเองรึเปล่า มันจะเป็นเหมือนขิง หรือพริก หรืออะไรซักอย่าง (ขอโทษจริงๆ ค่ะ จำไม่ได้อ่า) แต่ที่แน่ๆ Marugame Seimen ในเมืองไทย ไม่มีไอ้นี่อย่างแน่นอน

อนึ่ง Marugame Seimen ที่เป็นร้านอุดง ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเมืองมารุกาเมะในจังหวัดคางาวะนะคะ กำเนิดร้านอยู่ที่จังหวัดเฮียวโงะด้วยซ้ำ แต่ขอยืมชื่อเมืองมารุกาเมะซึ่งเป็นเมืองในจังหวัดคางาวะไปใช้ตั้งชื่อกิจการ เพราะคุณพ่อของประธานบริษัทเป็นคนจังหวัดคางาวะ เกิดที่เมืองซากาอิเดะซึ่งอยู่ติดกับเมืองมารุกาเมะที่มีปราสาทมารุกาเมะที่โด่งดัง มีความผูกพันกับอุดงและอยากเผยแพร่ซานุกิอุดง ก็เลยตั้งชื่อร้านแบบนี้ขึ้นมา โดยในตอนแรกมีคอนเซ็ปต์ของร้านว่า ขายซานุกิอุดงทำมือแบบบริการตัวเองในราคาย่อมเยาว์ แต่ปัจจุบันที่เห็นมีแฟรนไชส์มากมาย เดี๊ยนก็ไม่รู้เหมือนกันว่ายังคงคอนเซ็ปต์เดิมอยู่ไหมนะคะ 

 

ว่าแล้ว ก็ขออวดอุดงที